عرباض بن ساريه ، راه عبدالرحمان بن عمرو را در پيش گرفته‌اند . اين سه تن عبارتند از : الف . حجر بن حجر كلاعى . 4 . ابوزكريا يحيى بن محمّد عنبرى ، از ابوعبداللَّه محمّد بن ابراهيم عبدى ، از موسى بن ايوب نصيبى و صفوان بن صالح دمشقى ، از وليد بن مسلم دمشقى ، از ثور بن يزيد ، از خالد بن معدان روايت كرده‌اند كه عبدالرحمان بن عمرو سلمى و حجر بن حجر كلاعى گفتند : روزى نزد عرباض بن ساريه رفتيم - او از كسانى است كه آيه « وَلا عَلَى الَّذينَ إِذا ما أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لاأَجِدُ ما أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَأَعْيُنُهُمْ تَفيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا أَلّا يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ » « 1 » در شأن آن‌ها نازل شده است - به او سلام كرديم و گفتيم : براى زيارت و كسب فيض به نزد تو آمده‌ايم . عرباض گفت : روزى نماز صبح را به امامت رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله خوانديم . آن حضرت بعد از نماز به ما رو كرد و ما را چنان موعظه

--> ( 1 ) . سوره توبه : آيه 92 . « و هم‌چنين بر آن مؤمنانى كه آماده جهاد شده و نزد تو آيند كه زاد ولوازم سفر آنان را مهيا سازى . تو پاسخ دهى كه من مالى كه به شما مساعدت كنم ندارم در حالى كه از شدّت حزن ، اشك از چشمانشان جارى است كه چرا نمىتوانند هزينهء سفر خود را فراهم سازند بر آنها هم حرج و گناهى بر ترك جهاد نيست »